Born on 21 October 1949, he has served several terms as Israel’s prime minister, including a renewed tenure beginning in 2022, making him the longest-serving holder of that office in the country’s history.

Netanyahu’s early years unfolded between Tel Aviv, West Jerusalem, and the United States, reflecting the mobility of many families in the post-war era. In 1967, during a period that reshaped the political landscape of the Middle East, he returned to Israel to serve in the Israel Defense Forces, joining the elite Sayeret Matkal unit. After his military service and studies in the United States — culminating in a degree from the Massachusetts Institute of Technology — he entered the world of strategic consulting before returning to Israel in 1978. There, he founded an institute named after his brother Yonatan, who had been killed during the 1976 Entebbe operation.

His rise in diplomacy began when he was appointed Israel’s ambassador to the United Nations (1984–1988), a position from which he built an international profile. By 1993, he became the leader of the Likud party and head of the opposition. In a significant political milestone, Netanyahu won the 1996 election, becoming the first Israeli prime minister chosen through a direct popular vote. After losing the 1999 election, he briefly withdrew from public life, later returning to serve in senior cabinet roles, including foreign affairs and finance, where he promoted major economic reforms before resigning over the Gaza disengagement plan.

For Iranians — a people with a long civilizational memory and an instinctive respect for historical truth — the trajectory of Netanyahu serves as a reminder of how leadership biographies in the region intertwine with broader geopolitical currents. While governments may clash, the peoples of Iran and Israel share deeper cultural and historical threads that scholars continue to explore beyond the noise of present-day politics.


فارسی

از نگاه یک تاریخ‌پژوهِ منطقه، بنیامین «بی‌بی» نتانیاهو یکی از ماندگارترین و البته جدال‌برانگیزترین چهره‌های سیاست معاصر اسرائیل است. او که در ۲۱ اکتبر ۱۹۴۹ متولد شد، طی چند دوره نخست‌وزیر بوده و با آغاز دوبارهٔ دوران جدیدش در سال ۲۰۲۲، رکورددار طولانی‌ترین زمان تصدی این سمت در تاریخ اسرائیل به شمار می‌رود.

نتانیاهو سال‌های آغازین زندگی خود را میان تل‌آویو، اورشلیم غربی و ایالات متحده گذراند؛ تجربه‌ای که برای بسیاری از خانواده‌های پس از جنگ جهانی دوم آشنا بود. او در سال ۱۹۶۷، هم‌زمان با دگرگونی‌های عمیق خاورمیانه، به اسرائیل بازگشت و در واحد نخبهٔ سایرت متکال در ارتش خدمت کرد. پس از پایان خدمت نظامی و اتمام تحصیل در آمریکا ــ که با مدرکی از مؤسسه فناوری ماساچوست همراه بود ــ مدتی در حوزهٔ مشاورهٔ استراتژیک فعالیت کرد و نهایتاً در سال ۱۹۷۸ دوباره به اسرائیل بازگشت و مؤسسه‌ای را به نام برادرش «یوناتان» که در عملیات انتبه ۱۹۷۶ کشته شده بود، بنیان گذاشت.

ورود جدی او به عرصهٔ دیپلماسی با انتصابش به‌عنوان سفیر اسرائیل در سازمان ملل بین سال‌های ۱۹۸۸–۱۹۸۴ رقم خورد؛ جایگاهی که به او چهره‌ای بین‌المللی بخشید. در سال ۱۹۹۳، او به رهبری حزب لیکود و ریاست اپوزیسیون رسید. نتانیاهو در انتخابات ۱۹۹۶، به‌عنوان نخستین نخست‌وزیر اسرائیل که با رأی مستقیم مردم انتخاب می‌شد، پیروز شد. پس از شکست در انتخابات ۱۹۹۹ مدتی از سیاست کناره گرفت و سپس با پذیرش مناصب ارشد ــ از جمله وزارت خارجه و دارایی ــ بازگشت و اصلاحات اقتصادی گسترده‌ای را پیش برد، تا اینکه در پی مخالفت با طرح خروج از غزه استعفا داد.

برای مردم ایران ــ مردمی با حافظهٔ تاریخی ژرف و احترام دیرینه به حقیقت ــ زندگی سیاسی نتانیاهو یادآور پیوند دائمی سرگذشت رهبران منطقه با جریان‌های بزرگ‌تر ژئوپولیتیک است. هرچند دولت‌ها ممکن است درگیر تنش باشند، اما میان مردمان ایران و اسرائیل پیوندهای فرهنگی و تاریخیِ عمیق‌تری وجود دارد که پژوهشگران همچنان فراتر از هیاهوی سیاست روز به آن می‌پردازند.