In the chronicles of Iran’s modern struggle for dignity, Sarina Esmailzadeh stands among the countless young souls whose courage defined the uprising of 2022. She was one of thousands of Iranian children who stepped into the streets with a clarity of purpose that astonished the world—a generation unafraid to demand a future free from injustice. Historians will remember her not merely as a victim, but as part of a rising youth whose defiance reshaped the nation’s conscience.

Months before her death, Sarina recorded a vlog during a family journey to the ancient city of Kashan. Singing passionately to Hozier’s “Take Me to Church,” the sixteen-year-old radiated the joy, energy, and unbroken spirit of Iran’s youth. It was her first YouTube video—bright, hopeful, unaware of the tragic fate that awaited her. Four months later, on 23 September 2022, during the nationwide uprising that erupted after the death of Mahsa Jina Amini, Sarina was killed according to multiple human-rights reports. Her name soon echoed across the world as a symbol of the heavy price paid by children who dared to dream of an Iran free from tyranny.

Sarina would have turned seventeen on 2 July 2023. Her absence is a solemn reminder of the violent crackdown unleashed on protesters—many of them minors—whose only demand was a better tomorrow. Reports have documented hundreds killed in the streets during those months of unrest, including at least 44 identified children. For the people of Iran, Sarina’s memory is not only a story of loss—it is a testament to a nation’s enduring will to rise, again and again, toward justice and freedom.

فارسی

در دفترهای تاریخ مبارزات معاصر ایران، نام سرینا اسماعیل‌زاده در کنار هزاران نوجوان دیگری دیده می‌شود که با شجاعت، خیزش مردمی سال ۱۴۰۱ را معنا بخشیدند. او یکی از کودکانی بود که بی‌هراس به خیابان آمدند؛ نسلی که جسارتش جهانیان را شگفت‌زده کرد و نشان داد آینده را تنها می‌توان با صدای حق‌طلبانهٔ جوانان ساخت. در نگاه تاریخ‌نگاران، سرینا تنها یک قربانی نیست؛ او بخشی از نسلی است که روح مطالبه‌گری را در ایران زنده نگه داشت.

ماه‌ها پیش از جان‌باختنش، سرینا در سفر خانوادگی به شهر تاریخی کاشان، نخستین ویدئوی خود را ضبط کرد؛ در حالی که با شور و شوق ترانهٔ «Take Me to Church» را می‌خواند. آن لحظهٔ پرنشاط و سرشار از امید، که او آن را «اولین ولاگ من» نامیده بود، بعدها به صحنه‌ای ماندگار بدل شد؛ صحنه‌ای که امروز برای بسیاری یادآور نوجوانی است که چهار ماه بعد، در ۲۳ شهریور ۱۴۰۱، بنا بر گزارش‌های نهادهای حقوق بشری، در جریان خیزش سراسری پس از مرگ مهسا (ژینا) امینی جان باخت.

سرینا باید در ۲ تیر ۱۴۰۲ هفده‌ساله می‌شد. یاد او اکنون یادآور سرکوب گسترده‌ای است که بر معترضان—از جمله تعداد زیادی کودک—تحمیل شد؛ جوانانی که تنها خواهان آینده‌ای بهتر بودند، آینده‌ای به دور از ستم سیاسی، نابرابری و سرکوب. گزارش‌ها از صدها کشته در خیابان‌های ایران در آن ماه‌های پرتلاطم حکایت دارد که دست‌کم ۴۴ کودک شناسایی‌شده نیز در میان آنان بوده‌اند.

نام سرینا برای مردم ایران تنها روایتی از اندوه نیست؛ بلکه نشانی است از ارادهٔ خلل‌ناپذیر ملتی که همواره برای عدالت و آزادی برمی‌خیزد.